Iedereen die veel e-mails in cc stuurt, is eigenlijk onzeker. Hoe zit dat?
Je kent ze wel. E-mails met drie zinnen inhoud en twaalf mensen in cc. Alsof het bericht niet alleen verstuurd wordt naar de ontvanger, maar meteen ook naar een compleet publiek op de tribune. Natuurlijk: soms is cc handig. Collega’s moeten op de hoogte blijven. Een projectteam wil dezelfde informatie hebben. Of iemand moet later kunnen teruglezen wat er is afgesproken. Helemaal logisch.
Maar soms gebeurt er iets anders. Dan is cc geen hulpmiddel, maar een reddingsboei. Want… eigenlijk ben je hartstikke onzeker over je eigen argumenten, blijkbaar. Je zoekt bij voorbaat al de backup of steun bij mensen die misschien al met jou op één lijn zitten en waarvan je hoopt dat ze jou zullen steunen. Maar, waarom durf jij niet zelf – en onafhankelijk – voor je eigen argumenten te staan?
